Malaysian Buzz

(SeaPRwire) –   “Pengemis bermata satu menjual pensel, tapi kita tidak mampu memberi sesen pun,” begitulah lirik lagu Bobby Goldboro, “Does anyone know it’s Christmas?” “Simpanlah duit itu untuk meter tempat letak kereta atau kita kena bayar denda.” Lagu klasik itu terlintas di fikiran ketika saya meneliti landskap global semasa dan memerhatikan kekurangan empati yang membimbangkan.

Saya tahu sedikit tentang amal dan belas kasihan. Saya mempunyai keistimewaan selama 15 tahun kebelakangan ini untuk mengetuai sebuah organisasi sektor swasta bukan untung yang pakar dalam membantu komuniti dan perniagaan menghadapi bencana alam dan krisis yang disebabkan oleh manusia.

Sistem kemanusiaan global dan hampir setiap pertubuhan bukan kerajaan dan entiti Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu sedang menghadapi masa sukar dan kekurangan dana. Penutupan United States Agency for International Development telah menutup ratusan kumpulan bantuan dan mengurangkan dana untuk program yang memberi makan kepada yang lapar dan memberikan bantuan semasa bencana. Menurut OXFAM, perkhidmatan kesihatan tidak akan tersedia untuk sehingga 95 juta orang dan kira-kira 23 juta kanak-kanak akan kehilangan akses kepada pendidikan.

Seperempat bilion orang memerlukan bantuan, lapor Tom Fletcher, ketua Pejabat Penyelarasan Hal Ehwal Kemanusiaan di Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu. Tetapi pembiayaan telah jatuh kepada $12 bilion, yang terendah dalam satu dekad. Hanya 20% daripada rayuan sumbangan PBB disokong, katanya. Organisasi kami sendiri, Philippine Disaster Resilience Foundation, kehilangan $1.5 juta tahun ini dalam program yang bertujuan untuk meningkatkan kesediaan di Pejabat Pertahanan Awam Filipina dan pelbagai kerajaan tempatan. Akibatnya, peruntukan kakitangan dan pembiayaan di pelbagai agensi PBB yang bekerja dalam tindak balas bencana dan pembangunan ekonomi telah dipotong sebanyak 20 hingga 50 peratus. Agensi lain, yang memberi tumpuan kepada kesihatan dan hak asasi manusia, mengalami potongan 100 peratus.

Hanya satu dalam setiap tiga rakyat Amerika merasakan belas kasihan terhadap kumpulan terpinggir, dengan 61% daripada mereka yang ditinjau mengatakan empati telah menurun dalam tempoh empat tahun yang lalu. Begitu penemuan Laporan Belas Kasihan 2025 dari Muhammad Ali Center. Tahap empati merosot 14% di seluruh Amerika Syarikat selepas pandemik, dengan penurunan paling ketara dalam kalangan generasi milenium, menurut tinjauan 2022 terhadap lebih 1,000 rakyat Amerika oleh United Way of the National Capital Area.

Fenomena keletihan empati ini juga tidak kelihatan sepenuhnya baru. Satu meta-analisis 2010 yang diketuai oleh penyelidik University of Michigan melaporkan bahawa dalam tempoh 30 tahun, tahap empati dalam kalangan pelajar universiti Amerika telah merudum 48%. Kajian itu mengaitkan penurunan empati generasi itu dengan peningkatan narsisisme, xenofobia, perkauman dan misogini.

Penghuni Rumah Putih semasa mewakili trend yang membimbangkan ini. Pengaruhnya terhadap pemimpin dunia lain memburukkan lagi masalah, dengan tindakan tegas terhadap “orang asing” tanpa izin kini menjadi wabak di seluruh Eropah dan tempat lain.

Namun, satu trend balas sedang berlaku di, daripada semua tempat, sektor swasta. Pelabur sosial dan juga dana pelaburan sosial telah meningkat dari segi bilangan dan saiz. Kumpulan ini bersedia untuk membuat kurang keuntungan jika wang mereka digunakan untuk tujuan “baik” – menyediakan air bersih, menempatkan mangsa bencana. Sebagai contoh, Connecting Business Initiative, yang dilancarkan di World Humanitarian Summit di Istanbul pada 2016 untuk memberi tumpuan kepada membantu dalam bencana, telah berkembang menjadi rangkaian 22 kumpulan perniagaan. Angka terkini melaporkan bahawa ia telah memberikan pertolongan dalam 213 krisis, membantu lebih 6 juta orang dan menjana $144 juta dalam bantuan.

Ketika saya membesar di Manila, salah seorang wira zaman kanak-kanak saya ialah Bobby Kennedy. Kata-katanya memberi inspirasi kepada saya tentang idealisme dan cita-cita untuk membantu orang yang kekal hingga ke hari ini. Suaranya yang sering saya dengar sekarang.

“Kemiskinan adalah tidak senonoh, Buta huruf adalah tidak senonoh,” katanya suatu ketika. “Kita tidak mampu lupa bahawa daya membina sebenar di dunia ini datang bukan dari kereta kebal atau bom tetapi dari idea imaginatif, simpati yang hangat dan semangat murah hati rakyat.”

“Apa yang kita perlukan di Amerika Syarikat,” katanya tidak lama selepas Martin Luther King Jr. dibunuh, bukan perpecahan atau kebencian atau keganasan atau ketidaktertiban, tetapi, sebaliknya, “cinta dan kebijaksanaan dan belas kasihan antara satu sama lain dan perasaan keadilan terhadap mereka yang masih menderita.”

Bagaimanakah kita memupuk belas kasihan? Pemimpin politik dan agama boleh memberi inspirasi dan merayu kepada naluri baik kita. Inisiatif penglibatan komuniti seperti Us & Them boleh memupuk hubungan sosial dan membina komuniti yang berdaya tahan. Sekolah boleh meningkatkan kesedaran tentang masalah itu dan mengintegrasikan empati dalam kurikulum. Jesuit mempunyai program perendaman di mana pelajar sekolah menengah menghabiskan masa beberapa hari hidup bersama orang miskin. Kanada mempunyai inisiatif Roots of Empathy yang membawa bayi ke dalam bilik darjah di mana pelajar boleh berinteraksi dengan mereka. Nilai-nilai dipelajari ketika kita muda. Ibu bapa dan bahkan filem dan sukan memainkan peranan dalam membentuk siapa kita sebagai orang.

Dengan menggunakan saluran dan strategi ini, kita boleh bekerjasama untuk melawan kemerosotan empati dan mengukir masa depan yang dicirikan oleh pemahaman dan belas kasihan.

Empati memberikan makna kepada kehidupan kita. Ia adalah sebahagian daripada apa yang menjadikan kita manusia. Kita tidak mampu membiarkannya mati.